यहाँको चलन
एउटै ईश्वरका सन्तान नारी अनि पुरुष
एउटै सिक्काको दुई भाग
तर समान न्याय छैन यहां नारीको लागि
चाहेको बखतमा खेल्न पाइन्छ - ऊ खेलौना हो
जहिले पनि किन्न सकिन्छ - ऊ बजारको वस्तु हो
चाहेको खण्डमा लिन सकिन्छ दिन सकिन्छ
बजारको मूल्यहीन वस्तु हो - ऊ
ऊ प्रदर्शित हुन्छे - खुल्ला मंचहरुमा
लीलामित हुन्छे - हरेक बजारहरुमा
कती सस्तो छ उसको जिंदगी
चैत्रको आंधीमा उडेको धूलो जस्तै
नांगै नांगै नचाइन्छ - ऐय्याशीका महलहरुमा
त्यसैले ,
ऊ बेइज्जत चिज मानिन्छे
तैपनि
बाँडींछे - इज्जतदारहरुमा
आखिर उ - के हो ?
यहाँ ,
पुरुषको निम्ति हर अन्याय छुट
नारीको लागि रुन पनि मुस्किल
पुरुषको निम्ति हजारौ बंगला
नारीको लागि केवल एक चीता
वाह ! न्यायको फैसला !!
नारीकै कोखमा उसको वास हुन्छ
आखिर पुरुष त्यही कोखको कारोबार गर्छ
कती नीच स्वार्थ !
जुन अधरले उसलाई चुम्छन
ऊ त्यही अधरको लिलाम गर्छ
कती मूल्यहीन मानवता !!
साँच्चै यही मानवता हो ?!!
पुरुषको बलियो पञ्जा भित्र
उसका हर अधिकार कुण्ठित गराइन्छ
उसका सारा ख़ुशी लुटेर
जिउदै चितामा जल्न बाध्य बनाइन्छ
तैपनि ,
भाग्यले दिएका हरेक आँशुका थोपालाई
अलौकिक सुख मान्छे - ऊ
संसारको हर निर्लज्जा उसलाई दिइन्छ
जींदगीका सयौँ अधिकार र खुशीबाट बन्चित गराइन्छ
पुरुषको हर तालमा नचाइन्छ
त्यसैले ,
ऊ जिन्दगीको हर पाइलामा पापको भागी बन्छे
ऊ एक देवी हो विधाता हो संसारकै भाग्य हो
तर ऊ अभागी छे
उसको भाग्य खोटो छ
ऊ संसारका सबै भगवानकी जन्मदायिनी हो
तर ऊ सैतानकी छोरी हो
ऊ एक अभागी आमा पनि त हो
किनकी ,
जानिजानि आफ्नै छोराको हातमा खेल्न वाध्य छे
आँखा भरि आंशका लाखौँ भरि घड़ा भएर पनि
बलियो बाँध लगाएर अधरमा मुस्कानको लाली पोत्न विवश छे
कती विवश छ उसको जिन्दगी !
पलपल मन जलाएर विवशताको पर्खालमा उभिन वाध्य छे
कुनै दिन ढल्न पनि त सक्छे
लज्जाका गहना लगाएर पनि नांगै खुला सडकमा नाच्न मजबूर छे
त्यसैले ,
ऊ एक मजबूर नारी हो
भाग्यले ठगेकी अभागी हो
उसका विवश ओठमा लाखौँ खुशीका बाहाना छन
कयौं मुस्कानका रेखा छन
तर ,
लोचनभरि सावन छचल्किएको छ
दिल भित्र आगो दन्किएको छ
छाती भित्र भित्रै चर्किएको छ
मन चोईटिएको छ
कुंडिएको छ
दुखेको छ
उसका मनभरि अनेकौं चाहानाका कोपिला छन
दुर्भाग्य !
उ विना मौसममै चुँडिन्छे ,
लुटिन्छे ,
कुल्चीन्छे
गल्लीमा वेवारिस भई फालिन्छे
नयनभरी सपनाका अनगिन्ती महलहरु छन
तर अफशोच !!
निर्माणाधीन मै भत्काइन्छ - वालुवाको घर झैँ
जलाइनछ - पत्करको मन्दिर झै
उड़ाईंनछ - कागजको चंगा झैँ
तर ऊ अभागी छे
उसको भाग्य खोटो छ
ऊ संसारका सबै भगवानकी जन्मदायिनी हो
तर ऊ सैतानकी छोरी हो
ऊ एक अभागी आमा पनि त हो
किनकी ,
जानिजानि आफ्नै छोराको हातमा खेल्न वाध्य छे
आँखा भरि आंशका लाखौँ भरि घड़ा भएर पनि
बलियो बाँध लगाएर अधरमा मुस्कानको लाली पोत्न विवश छे
कती विवश छ उसको जिन्दगी !
पलपल मन जलाएर विवशताको पर्खालमा उभिन वाध्य छे
कुनै दिन ढल्न पनि त सक्छे
लज्जाका गहना लगाएर पनि नांगै खुला सडकमा नाच्न मजबूर छे
त्यसैले ,
ऊ एक मजबूर नारी हो
भाग्यले ठगेकी अभागी हो
उसका विवश ओठमा लाखौँ खुशीका बाहाना छन
कयौं मुस्कानका रेखा छन
तर ,
लोचनभरि सावन छचल्किएको छ
दिल भित्र आगो दन्किएको छ
छाती भित्र भित्रै चर्किएको छ
मन चोईटिएको छ
कुंडिएको छ
दुखेको छ
उसका मनभरि अनेकौं चाहानाका कोपिला छन
दुर्भाग्य !
उ विना मौसममै चुँडिन्छे ,
लुटिन्छे ,
कुल्चीन्छे
गल्लीमा वेवारिस भई फालिन्छे
नयनभरी सपनाका अनगिन्ती महलहरु छन
तर अफशोच !!
निर्माणाधीन मै भत्काइन्छ - वालुवाको घर झैँ
जलाइनछ - पत्करको मन्दिर झै
उड़ाईंनछ - कागजको चंगा झैँ
No comments:
Post a Comment