धेरै गरेँ इशारा नबुझेर होकि पुग्छौ पल्लो छेउ
सधैँ कति तर्की हिड्छौ एकैछिन भ 'पनि सँगै बसिदेउ
अधर खुलेनन् त के भो तिम्रो चेहेरा पढिसकें
तिमी सिर्फ एक कदम अगाडि बढ मैले सारा दूरी पार गरिसकें
अब कति नै दूरी बाँकी रह्यो र तिम्रो मेरो छेउ
एक्लै धेरै बाटो काटें मात्र चार पाइला सँगै हिडिदेउ
तिम्रो यो मौन परीक्षा शायद होला मलाई जलाउन
गाह्रो पर्ला फेरी यात्रा सकिएपछि फर्काउन
तिम्रो स्वीकृतिको फासला बाँकी छ हातमा हात लेउ
किन आफुले आफुलाई नै छल्छौ नजरमा नजर मिलाइदेउ
उपेन्द्र नन्दन तिमिल्सिना

wrote 14th Feb. 2003
ReplyDeleteWHO REVIEW THIS
ReplyDelete