आँशुले भिज्यो

आँशुले भिज्यो चोली मेरो तिमीलाई सम्झेर 

परदेशी प्यारा सम्झेर घर आऊ चांडै फर्केर 

सुखको आशमा बिरानो देशमा दुख पो पायौ  कि 

भोक र प्यास न गास बास आँशु पो पियौ  कि 

                                प्यारा आँशु पो पियौ  कि 

आंधी है चल्छ यो मेरो मनमा तिम्रै हाल सम्झेर 

परदेशी प्यारा सम्झेर घर आऊ चांडै फर्केर

लाला  र बाला यी बूढा बाबा तिमीलाई खोज्दै छन् 

पल भरको खुशी चाहिन्न तिनलाई तिम्रै प्यार खोज्दै छन्

                                        प्यारा तिम्रै साथ खोज्दै छन्

यो मेरो मन जल्दछ रोजै तिमीलाई सम्झेर

परदेशी प्यारा सम्झेर घर आऊ चांडै फर्केर 

नहेर मलाई

नहेर मलाई मा फूल होइन शरदमा फूलेको 

म गुडिया  हुँ 

हातमा नाच्दा नाच्दै नजरबाट गिरेको 

चारै तिर माया बाँडदा हजार धोका खाएकी छु 

पैसा पैसामा खरिईदा सबैबाट बदनाम कमाएकी छु 

आशा नदेखाउ क्षणिक खुशीको 

म त बेदनाको विष पिउदै छु 

सडकमा खेल्दा खेल्दा अनगिन्ति ठक्कर सहेकी छु 

मूल्य मुल्यमा लिलामित हुँदा मूल्य नै गुमाएकी छु 

रोशनी नदेखाऊ सुन्दर  जीवनको 

म त निशामा रमिरहेकी  छु 

म काँटी हुँ

म काँटी हुँ सलाईको जल्न सक्छु
म आँशु हुँ पिडाको खस्न सक्छु


हाँसो नदेऊ मलाई हाँस्न जानेकी छैन मैले
खुशी नदेऊ अंजुली भरि समेट्न जानेकी छैन मैले
पिडा देऊ जीवन भरि पिडा मै बाँच्न जानेकी छु मैले
काँडा देऊ बाटो भरि काँडा मै हिड्न जानेकी छु मैले


म पानी हुँ घटाको पोखिन सक्छु
म आँशु हुँ पिडाको खस्न सक्छु


निंद भरि सपना नदेऊ रम्न भुलिसके मैले
मीठो मिलनको आभास नदेऊ पलपल तड्पिएर जीउन जानेकी छु मैले
आँशुको सागर देऊ जीवन भरि पौडिन जानेकी छु मैले
काँडा देऊ जीवन भरि काँडा मै हिड्न जानेकी छु मैले


म वृद्ध वट वृक्ष हुँ चौतारीको ढल्न सक्छु
म आँशु हुँ पिडाको खस्न सक्छु

फागु पूर्णिमा

कहीं पानी कहिँ रङ्गको वर्षा
आयो आँगनीमा होलीको पर्व

भुलौँ आज एकै छिन रिस अनि राग
बाँडौ  सद्भाव र भाइचाराको भाव
होलिका सात रङ्ग खुशीका सात रङ्ग झैँ
खेलौँ होलि आफ्ना पराय एक भै

कतै माया कतै विश्वासको वर्षा
आयो रङ्गहरुको रङ्गिन पर्व

इन्द्रधनुषको रङ्ग अनुहार मै उतारौं
मनमुटाव र द्वेषभाव टाढै राखौं
रङ्गिन पानीका फोहरामा तन भिजाई
खेलौं होलि आपसी विश्वास बढाई

कहीं खुशी कहिँ सुखको वर्षा
आयो रङ्ग र पानीको पर्व

पुतली झैं रङ्गीविरङ्गी भेषमा
शान्ति र खुशी छरौं आँगनी अनि देशमा
रङ्ग पानीमा सबको तनमन रंगाई
जोगाउँ संस्कृति रङ्ग पानी वर्षाई


कतै  पानी कतै  रङ्गको वर्षा
आयो आँगनीमा फागुको पर्व

झुक्किएँ म त

झुक्किएँ म त तिम्रो त्यो मोहनी मुहार देखेर
धर्तीमा ओर्लिएकी स्वर्गकी परी नै हौकि भनेर


वदन तिम्रो सिङ्गमरमरको महल
तिमी आफैँ एक सुरमयी गजल
केश तिम्रो सावनको बादल
तिमी स्वयं सुवर्णमयी आँचल
हेरिरहुँ लाग्ने सानासाना आँखा
"मीनाक्षी ''भनि तिमीलाई बोलाउँदा के होला ?


झुक्किएँ म त तिम्रो त्यो झिलिमिली घुम्टो देखेर
जमिनमा झरेकी आकाशकी जूनै हौकि भनेर


बोली तिम्रो मधुर गीत
तिमी स्वयं एक प्रीत
सृंगार तिम्रो बिहानीको शीत
तिमी आफैँ आभाकी मीत
मोहनी लगाउने सुरिलो सुरिलो भाका
"कोइली ''भनि तिमीलाई बोलाउँदा के होला ?


झुक्किएँ म त तिम्रो त्यो नौलो नृत्य देखेर
धरामा खसेकी इन्द्रलोककी उर्वशी नै हौकि भनेर


समर्पण

    स्मृती थापा       

धेरै गरेँ इशारा

धेरै गरेँ इशारा नबुझेर होकि पुग्छौ पल्लो छेउ  

सधैँ कति तर्की हिड्छौ एकैछिन भ 'पनि सँगै बसिदेउ

अधर खुलेनन् त के भो तिम्रो चेहेरा पढिसकें 

तिमी सिर्फ एक कदम अगाडि बढ मैले सारा दूरी पार गरिसकें 

अब कति नै दूरी बाँकी रह्यो र तिम्रो मेरो छेउ 

एक्लै धेरै बाटो काटें मात्र चार पाइला सँगै हिडिदेउ 

तिम्रो यो मौन परीक्षा शायद होला मलाई जलाउन 

गाह्रो पर्ला फेरी यात्रा सकिएपछि फर्काउन 

तिम्रो स्वीकृतिको फासला बाँकी छ हातमा हात लेउ 

किन आफुले आफुलाई नै छल्छौ नजरमा नजर मिलाइदेउ 

समर्पण 

उपेन्द्र नन्दन तिमिल्सिना