जन्म दियौ नि....

गीत

जन्म दियौ नि हे मेरी आमा अभागी मलाई

दिन बित्छ शोकमा रात बित्छ मेरो ( आशु नै बगाई)

मै रोई बस्छु संझेर तिमी विरानो ठाऊँमा

पाउँदिन प्यारो बाबाको माया पराय आँगनमा

जन्म दियौ नि हे मेरी आमा अभागी मलाई

यो जुनी मेरो बित्ने भो यसै ( सिरानी भिजाई)

बादलु तिमी पठाईदेऊ बाबा जाऊ चांडै भनेर

टोलाऊँछन् आँखा दोबाटो तिर अौंला नै गनेर

जन्म दियौ नि हे मेरी आमा अभागी मलाई

जीन्दगी मेरो बित्ने भो त्यसै ( चोलिया भिजाई)

16th  Feb. 1998

क्षीर सागर मन्थन गर्दा के के निस्किएका थिए ?

वैदिक कालमा सागर मन्थन गर्दा निस्किएका चौध रत्न 

लक्ष्मी : कौस्तुभ पारिजातकसुराधन्वंतरिश्चन्द्रमा :/

गाव : कमदुहा  सुरेश्वरगजो  रम्भादिदेवांगना : //

अश्व : सप्तमुखो  विषं  हरिधनुः  शंखोमृतं  चाम्बुधे : /

रत्नानीह  चतुर्दश  प्रतिदिनं  कुर्यात्सदा  मंगलम : //

१. कालकूट ( हलाहल )

२. ऐरावत 

३. कामधेनु 

४. उच्चैः श्रवा 

५. कौस्तुभमणि 

६. कल्पवृक्ष 

७. रम्भा  ( अप्सरा )

८. लक्ष्मी 

९. वारुणी ( मदिरा )

१०. चन्द्रमा 

११. पारिजात 

१२. शंख 

१३. धन्वन्तरि 

१४. अमृत 

LOVE THE NATION

मेरो देस

बुध्दको अहिंशा परमोधर्मको उपदेश

छरिएको देशमा

बन्दुकको नाल र तरवारको धारबाट 

शान्ति खोजिन्छ भने

धार्मिक सहिष्णुता खलबलिंदा र भातृत्वको

भावना विचलित हुंदा

देसमा सामाजिक परिवर्तन आएको

सोचिन्छ भने

मलाई बुध्द र बुध्दत्वको बारेमा सोध्न मन लाग्छ

मलाई शान्ति र परिवर्तनको अर्थ खोज्न मन लाग्छ

नेपाली कला, शौन्दर्य र इतिहास बोकेका धरोहरहरु 

भत्काएर / नासेर
राष्ट्र विकासका संभावना खोजिन्छ भने 
अरुलाई लान्छना लगाएर र गाली गरेर 
आफूलाई पवित्र र दोष रहित सोचिन्छ भने 
मलाई विकास र विनासलाई समानार्थी शब्द भन्न मन लाग्छ 
मलाई गालीगलौज नै पवित्र शब्द जस्तो लाग्छ 



नेताका स्वार्थपूर्ण भाषण र शासनलाई 
जनमत र जनसत्ता भनिन्छ भने 
आफ्ना कल्मषलाई लुकाएर /छिपाएर 
प्रतिपक्षको शब्द शब्दमा 
जालसाजी खोजिन्छ भने 
मलाई जनमत र जनसत्ताको अर्थ भ्रम लाग्छ 
मलाई लोकतान्त्रिक अभ्यास प्रति नै शङ्का लाग्छ 


स्वार्थपूर्ति गर्न जनमतको हवाला दिएर 
हत्या हिंसाको बाटो रोजिन्छ भने 
हत्या , बलत्कार र अपहरणको जघन्य अपराधमा 
आम माफीको मार्ग खोजिन्छ भने 
मलाई हत्या हिँसा  नै हाम्रो धर्म भन्न मन लाग्छ 
मलाई जघन्य अपराध नै मानव  अधिकारको मर्म भन्न मन लाग्छ 



राष्ट्रिय संस्कृति र अस्मिता 
सामाजिक मान्यता र आस्थाहरुमा खलल आउँदा 
राष्ट्रिय एकता ,शान्ति मैत्री 
सदभाव र सहिष्णुतामा विचलन छाउँदा 
प्रत्येक नेपालीको छाती दुख्नु पर्छ 
हरेक राष्ट्र प्रेमीको घाँटी सुक्नु पर्छ 


राष्ट्र , राष्ट्रियता , लोकतन्त्र र मानव अधिकारको 
सम्मान हुनु पर्छ 
नेपाली कला , सौन्दर्य , आदर्श र वैशिष्टयको 
संरक्षण र सम्बर्धन हुनु पर्छ 
आफु नेपाली भएकामा गौरव गर्न सक्नु पर्छ 
गौरव गर्न सक्नु पर्छ 

yahaako chalan

यहाँको चलन 

एउटै ईश्वरका सन्तान नारी अनि  पुरुष 

 एउटै सिक्काको दुई भाग 

तर समान न्याय छैन यहां नारीको लागि 

चाहेको बखतमा खेल्न पाइन्छ - ऊ खेलौना हो 

जहिले पनि किन्न सकिन्छ - ऊ बजारको वस्तु हो 

चाहेको खण्डमा लिन सकिन्छ दिन सकिन्छ 

बजारको मूल्यहीन वस्तु हो - ऊ 

ऊ प्रदर्शित हुन्छे - खुल्ला मंचहरुमा 

लीलामित हुन्छे - हरेक बजारहरुमा 

कती सस्तो छ उसको जिंदगी 

चैत्रको आंधीमा उडेको धूलो जस्तै 

नांगै नांगै नचाइन्छ - ऐय्याशीका महलहरुमा 

त्यसैले ,

ऊ बेइज्जत चिज मानिन्छे 

तैपनि 

बाँडींछे - इज्जतदारहरुमा 

आखिर उ - के हो ?

यहाँ ,

पुरुषको निम्ति   हर अन्याय छुट 

नारीको लागि रुन पनि मुस्किल 

पुरुषको निम्ति हजारौ बंगला 

नारीको लागि केवल एक चीता 

वाह ! न्यायको फैसला !!

नारीकै कोखमा उसको वास हुन्छ

आखिर पुरुष त्यही कोखको कारोबार गर्छ 

कती नीच स्वार्थ !

जुन अधरले उसलाई चुम्छन 

ऊ त्यही अधरको लिलाम गर्छ 

कती मूल्यहीन मानवता !!

साँच्चै यही मानवता हो ?!!

पुरुषको बलियो पञ्जा भित्र 

उसका हर अधिकार कुण्ठित गराइन्छ 

उसका सारा ख़ुशी लुटेर 

जिउदै चितामा जल्न बाध्य बनाइन्छ 

तैपनि ,

भाग्यले दिएका हरेक आँशुका थोपालाई 

अलौकिक सुख मान्छे - ऊ 

संसारको हर निर्लज्जा उसलाई दिइन्छ 

जींदगीका सयौँ अधिकार र खुशीबाट बन्चित गराइन्छ 

पुरुषको हर तालमा नचाइन्छ 

त्यसैले ,

ऊ  जिन्दगीको हर पाइलामा पापको भागी बन्छे 

ऊ  एक देवी हो विधाता हो संसारकै भाग्य हो
तर ऊ अभागी छे
उसको भाग्य खोटो छ
ऊ संसारका सबै भगवानकी जन्मदायिनी हो
तर ऊ सैतानकी छोरी हो
ऊ एक अभागी आमा पनि त हो

किनकी ,
जानिजानि आफ्नै छोराको हातमा खेल्न वाध्य छे
आँखा भरि आंशका लाखौँ भरि घड़ा भएर पनि
बलियो बाँध लगाएर अधरमा मुस्कानको लाली पोत्न विवश छे
कती विवश छ उसको जिन्दगी !
पलपल मन जलाएर विवशताको पर्खालमा उभिन वाध्य छे
कुनै दिन ढल्न पनि त सक्छे

लज्जाका गहना लगाएर पनि नांगै खुला सडकमा नाच्न मजबूर छे
त्यसैले ,
ऊ एक मजबूर नारी हो
भाग्यले ठगेकी अभागी हो


उसका विवश ओठमा लाखौँ  खुशीका बाहाना छन
कयौं मुस्कानका रेखा छन

तर ,
लोचनभरि सावन छचल्किएको छ
दिल भित्र आगो दन्किएको छ
छाती भित्र भित्रै चर्किएको छ
मन चोईटिएको छ
कुंडिएको छ
दुखेको छ

उसका   मनभरि अनेकौं चाहानाका कोपिला छन
दुर्भाग्य !
उ विना मौसममै चुँडिन्छे ,
लुटिन्छे ,
कुल्चीन्छे
गल्लीमा वेवारिस भई फालिन्छे
नयनभरी सपनाका अनगिन्ती महलहरु छन
तर अफशोच !!
निर्माणाधीन मै भत्काइन्छ - वालुवाको घर झैँ
जलाइनछ - पत्करको मन्दिर झै
उड़ाईंनछ - कागजको चंगा झैँ

MALAI MAN LAAGYO

मलाई मन लाग्यो 

अब त कोइलीको मीठो स्वर पनि 

नमीठो झर्को लाग्ने हुन थाल्यो 

सुन्दर हरियाली पनि वइलिएर 

नरमाइलो लाग्नथाल्यो 

अब त झरनाको  मीठो गीत पनि 

कानमा मृत्युको घण्टा झै बज्न थाल्यो 

क्रंदनमा हाँसेर धर्तीमा बाँच्नु भन्दा 

मलाई अग्निमा जलेर मर्न मन लाग्यो 

अब त हरियाली सुन्दर वसन्त पनि 

उराठ लाग्दो मरुभूमि जस्तो लाग्नथाल्यो 

कोमल फूल पनि 

कडा पत्थर जस्तो लाग्नथाल्यो 

अब त उज्यालो दिन पनि 

अध्यारो रात जस्तो लाग्नथाल्यो 

यस धर्तीमा तड़पन सहेर बाँच्नु भन्दा 

मलाई अग्निमा जलेर मर्न मन लाग्यो 

अब त दुई थोपा आँशु र शीतल पवन पनि 

भीषण वर्षा र आंधीवेरी जस्तो लाग्नथाल्यो 

मायालु मीठा वचन पनि 

तीखा वाण झै मुटुमा घोच्न थाल्यो 

अब त जीवनको मीठो कहानी पनि 

तितो विष झै लाग्नथाल्यो 

यस धर्तीमा आँशु आँशुको ज्वाला पिएर बाँच्नु भन्दा 

मलाई अग्निमा जलेर मर्न मन लाग्यो 

अब त बिहानको कलिलो घाम पनि 

हृदय जल्ने चर्कीलो जस्तै लाग्नथाल्यो 

अतीतका मीठा पानाहरु पनि 

घाउ जस्तै बेसरी पोल्न थाल्यो 

अब त मगमगाउने वासना पनि 

गन्हाउने कसिङ्गर जस्तै लाग्नथाल्यो 

यस धर्तीमा जलन सहेर बाँच्नु भन्दा 

मलाई अग्निमा जलेर मर्न मन लाग्यो 

अब त निश्तब्ध स्थानमा पनि 

कोलाहल र चिच्याहट जस्तो लाग्न थाल्यो 

स्वतन्त्र भएर हिंडे पनि 

बन्धनमा बांधिए झै लाग्न थाल्यो 

अब त काखको न्यानो माया पनि 

क्रोधको ज्वाला जस्तो लाग्नथाल्यो 

यस धर्तीमा अज्ञात भएर बाँच्नु भन्दा 

मलाई अग्निमा जलेर मर्न मन लाग्यो 

अब त इतिहासमा कोरिएका कथाहरु पनि 

आफ्नै  व्यथा जस्तै लाग्नथाल्यो 

ओठहरुका मधुर मुस्कान पनि 

जीवनको शत्रु झै लाग्नथाल्यो 

अब त यथार्थ विपना पनि 

रातमा देखिएको सपना जस्तै लाग्न थाल्यो 

यस धर्तीमा रोदन सहेर बाँच्नु भन्दा 

मलाई अग्निमा जलेर मर्न मन लाग्यो