आमा

 

आमा (२०७८/०१/२७ सोमबार )

म तिमीलाई मातृदेवो भव:

भन्न सक्दिन

किन?

यथार्थमा मैले अहिलेसम्म भगवानको अस्तित्वको

अनुभव गर्न सकिन

तिमीलाई मेरी जन्म दाता मानूँ 

एउटा शूक्ष्म प्रश्न मनमा

उदाउँछ 

अस्ताउँछ

न तिमीले मलाई गर्भमा आउन आव्हान गरेकी थियौ

न मैले जानेर, सोचेर या विचारेर

गर्भमा प्रवेश गरेकी थिएँ

तिमीले दुध खुवायौ

पाल्यौ

पोष्यौ

हिड्न, बोल्न सिकायौ

तिम्रो बाध्यता थियो

या प्रकृतिको नियम

कसैले मलाई सिकायो

भनिदियो

तिमी मेरी आमा हौ

जन्मदाता हौ

पालनहार हौ

मैले तिनै आँखाले हेर्न थालेँ

सोच्न थालेँ

विस्तारै तिमी मेरो सबथोक बन्न पुग्यौ

मलाई चोट लाग्दा तिम्रो छाती दुख्न थाल्यो

मेरो हाँसोका छालमा तिम्रो मन रम्न थाल्यो

सबैबाट जोगाएर

कुखुराले चल्ला छोपे झैं छोप्थ्यौ

मेरा दोष सबै आफैँमा रोप्थ्यौ

तिमी बलशाली थिइनौ

र, पनि तिम्रो छत्रछायाँमा विश्वस्त थिएँ

भूतप्रेत, पिशाच, बाघ, भालु, शत्रु

निशाचर - दिवाचर

सब तिम्रो सामु कावा खान्थे

तिमी सम्पन्न थिइनौ

तथापि,  कुवेरको ढुकुटी पोल्टामै अटाउँथ्यौ

मेरा सब तिर्खा मेटाउँथ्यौ

अनजान मै जोडिएको सम्बन्ध

समयको बहावमा खै कसरी कसियो

तिम्रो उपस्थितिमा सप्तसूर्य उदाउँथ्यो

जगत जगमग, हराभरा, भरीपूर्ण हुन्थ्यो

तिम्रो अभावमा सधैं खालीपन

शून्यता

रिक्तता  

अपूर्णता रहन्थ्यो

तिमी पूर्ण वर्तुल थियौ

तिम्रो परिधिमा म निरन्तर घुमिरहन्थेँ

पृथ्वीले सूर्यको परिक्रमण गरे झैं

तिमी  महाआकाश थियौ

जहाँ म तारा नक्षत्र झैं उदाउँथे 

अस्ताउँथें

मेरो अनन्त भूगोल थियौ

म पर्वत झरनासँग लुकामारी खेल्थेँ

जान्दिन,

लौकिक थियौ वा अलौकिक

दिव्य थियौ या दैहिक

तिलस्मी या मायावी

देवी  या दासी

नर या नारायणी

भोजन या भजन

पुराण या कुरान

मन्दिर या मस्जिद

काशी या कावा

खै के भनौं

महा आकाश

महा प्रकाश

पावन जल

उर्वर थल

तेजस सूरजी

शीतल रजनी

मन्द पवनी

जीवन जननी

समग्रमा,

तिमी अनन्त ब्रह्माण्ड थियौ

मेरो शुक्ष्म जगतको

प्रभा अधिकारी

सूर्यविनायक - ५

भक्तपुर