Wednesday, August 17, 2011

भिडमा




भिडमा मेरो…

भिडमा मेरो हात समाउनेलाई
सम्झना सदा मेरो दिलमा बास जमाउनेलाई

सम्झना माया उनकै मुटुभरि
भुल्न सकिन मैले उनलाई कसैगरी
अनायासै मेरो मनमा माया जगाउनेलाई
प्यार सदा मेरो आँखामा छाया बनी आउनेलाई

कहाँ उनकै यादमा
शायद ओझेल परे उनको आँखामा
पलभर मै मेरो आँखामा सपना ल्याउनेलाई
मंगलकामना मेरो दिलको धड्कन वढाउनेलाई

मिलन थियो हाम्रो पलभरको यादगार छ भयो जीवनभरको
तस्वीरभै मेरो दिलमा समाउनेलाई
आशिश लाख मेरो मुटुभरि प्यार बनी छउनेलाई
                                                                                                                     समर्पण            
   बिकास दँगाल





Sunday, August 7, 2011

फुल्दै थियो जवानीको फुल


कविता

फुल्दै थियो जवानीको फुल आँखा भित्र
तिनै आँखा जुधिदिए तिम्रा आँखा सित

बादलको घुम्टो हालि जुनसँग खेल्थेँ
मायालुका मायालाइ सँगालेर राख्थेँ
चढ्दै थियो जवानीको रंग तनभित्र
त्यहि तन बसिदियो तिम्रो मन भित्र

तड्पि हिड्थें सधैं सधैं माया पाउने आशमा
सबै इच्छा भाग्न खोज्थे खेल्न तिम्रो साथमा
फुल्दै थियो जवानीको फुल आँखा भित्र
तिनै आँखा जुधिदिए तिम्रा आँखा सित

Thursday, August 4, 2011

कविता (अभागी भन्छन्)



अभागी भन्छन् अबला भन्छन् मानिस यि सारा

अभागी बनि किन म जन्मे आमाको कोखबाट



संसारको रित यस्तै छ यहाँ पाइन्न खुशीले

पाइला बढाइ हिड्छु म भने पाउँदिन नारीले

रोक्दिन्छन् सारा यि पाइला मेरा अबला ठानेर

अभागी बनि किन म जन्मे आमाको कोखबाट


बालापन बित्यो जवानी चढ्यो मन भयो वैरागी

नौ डाँडा पारी विदा दिए पराय घर छानी

बस्नलाई मैले पाइन आफ्नो माइति घर भनेर

अभागी बनि किन म जन्मे आमाको कोखबाट



कविता ( सम्हाल तिम्रो जवानीको )



                    सम्हाल तिम्रो जवानीको ……. 



सम्हाल तिम्रो जवानीको प्यालालाई जताततै पोखिन सक्छ 
जोगाऊ अधरका अमूल्य खजानालाई यहाँ दिउसै डाका लाग्न सक्छ 

कालिगढ़ले सम्पूर्ण कलाकारिता तिमीमै पोखिदिए जस्तो 
तिम्रो सौन्दर्यको  सामु जूनतारा पनि झुकिदिए जस्तो 
शिवजीको तेस्रो नेत्र तिमीलाई हेर्न खुलेको होकी 
सम्पूर्ण ब्रम्हाण्ड तिमीलाई नै  केन्द्र मान्दै छकी 

लुकाऊ तिम्रा नयन कुसुमलाई असमय मै चुडिन सक्छ 
जोगाऊ अधरका अमूल्य खजानालाई यहाँ हर समय चोर लाग्न सक्छ 

इन्द्रधनुष को सातै रङ्गले तिमीलाई रंगाईदिए जस्तो 
तिमीलाई सिङ्गार्न वसन्त वहार नै जुटिदिए जस्तो 
कोइली पनि "को हो" भनि तिमीलाई सोध्दै छकी 
स्वयंभुका आँखाले तिमीलाई नै निहारेको होकी 

छिपाउ घुम्टोमा चेहरालाई कसैको आँखा लाग्न सक्छ 
जोगाउ अधरका मृदु मुस्कानलाई यहाँ दिन दहाडै डाका  लाग्न सक्छ












Tuesday, August 2, 2011

कविता (बाटो कुर्न )












बाटो कुर्न छोडिदेऊ / मैले हिड्न छाडिसकें 
सपना देख्न छोडिदेऊ / म ओझेल परिसकें 
यतिमात्र होइन म पराय भैसकें 
बिरानो  संघारमा उभीइसकें 

यो नसम्झ मैले  धोका दिएँ 
बाटो मोडेर  बिरानो भएँ 
छामिहेर छाती ढुकढुकिमा  मलाई पाउनेछौ 
फर्किहेर पछि उज्यालोमा छायाँ मलाई पाउनेछौ 

विश्वास गर्न छोडिदेऊ / मैले विश्वास घात गरिसकें 
नजिक  देख्न छोडिदेऊ / म टाढा भइसकें 
यतिमात्र होइन म अर्कैकी भैसकें 
परायको आँगनमा  पुगीसकें 

यो नसम्झ निष्ठुरीले माया मारी 
तिम्रो जीन्दगी जलाएर पराय भई 
खोजिहेर मेरो नजरमा तिम्रो तस्विर भेट्नेछौ 
कसम मायाको मेरो जिन्दगी  नै तिम्रो छाया पाउनेछौ 

बाटो निहाल्न  छोडिदेऊ / मैले घुम्ती पार गरिसकें  
अतीत संगाल्न  छोडिदेऊ / म आँखामा ओझेल परिसकें 
यतिमात्र होइन म तिम्रो नजरबाट हराइसकें 
टाढाको संसारमा रमाइसकें 

आवाज उठाऊं (नारी दिवस विशेष )














आवाज उठाउं साथि हो आवाज उठाउं
                                    अन्याय र अत्याचारको विरोधमा 
दमन र शोषणको विरोधमा 
                                     आवाज उठाउं


यहाँ हजारौँ नारी अन्यायको जाँतोमा पिसिईरहेछन 
अत्याचार सहँदा सहँदा पुऱीइरहेछन 
तिमि पनि त त्यही नारी हौ 
                                         आउ हातमा हात मिलाऊँ 
स्वरमा स्वर मिलाऊँ
नारी स्वतन्त्रता र अधिकार प्राप्तिको निमित्त आवाज उठाउं


अन्यायीले अन्याय गर्छ - त्यो पाप हो 
तर मुक भै अन्याय हेर्नु सहनु महापाप हो 
दमन गर्नेले दमन गर्छ 
                            त्यो बस अत्याचार हो 
आँखा चिम्लिएर सहनी त्यो घोरपापी  हो 

त्यसैले , 
          काँधमा काँध मिलाऊँ 
मेची काली एक जुट बनौं 
                                  नारी मुक्तिको निम्ति आवाज उठाउं


नारी स्वतन्त्रता र समानता कोरा कागजमा लिखित  छन् 
मंचको भाषण र मुखमा सिमित छन्
गराइ र व्यवहारमा कहिल्यै नवीनता आउंदैन 
अत्याचार गर्निले गरिरहेछ थिचिनी थिचिइ रहेछन 
आज पनि उही पाषाण युगको नीति र सभ्यता  छ 
उही सत्य द्वापर युगको कानून छ
कसैले बुझ्दैन यो कलि युगको एक्काइसौं शताब्दी हो 
त्यसैले  त नारी पर्खालको घेरा भित्र बन्दी छे
 तिमीले त्यो  पर्खाल भत्काउनु छ 

अत 
      हातमा हात मिलाऊँ काँधमा काँध मिलाऊँ 
      स्वरमा स्वर मिलाऊँ
      आफ्नो हक सुरक्षा र आत्म सम्मानको निम्ति आवाज उठाउं


एउटा घरको चार दिवार भित्र मात्रै उसको संसार सिमित छ 
बस् त्यहि भित्तामा उसका सपना विपनाका चित्र कुँदिएका छन् 
तर ति सपनाले फुल्न पाउदैनन 
विपनाले हास्न पाउदैनन 
किनकि पर्खालको चारघेरा  भित्र उ कैद गरिएकिछे 
मानौ उसले अनगिन्ति जुल्म - गुनाह गरेकिछे 
त्यसैले त जन्म कैदको सजायँ भोग्दै छे 
आफु  जननी भएर आफ्नै सन्तानबाट 

त्यसैले ,
         उठौँ जागौं साथी हो मेची -काली एक बनौँ 
         दुराचारीको बलियो बन्धन चुडाली 
         स्वतन्त्र बन्न आवाज उठाउं
                                               आवाज उठाउं। 

  गणतन्त्र दिवस राजतन्त्र  निरङ्कुशतन्त्र  प्रजातन्त्र  एकदलीय प्रजातन्त्र  बहुदलीय प्रजातन्त्र  शाहीतन्त्र  शिशु प्रजातन्त्र  लोकतन्त्र  अन...