मेरा ओठहरुलाई हाँस्न सिकायौ
जीवनको सानो गोरेटो देखायौ
दुख सुखमा को सोध्थ्यो मलाई
रात कटाउँथें सिरानी भिजाई
उराठ अधरमा संगीत भरी दियौ
वेचैनी लिई मेरो खुशी नै खुशी दियौ
तिमी आयौ जसै एउटा साथी पाएँ
तिम्रो अबोध साथसंगै जीवन सजाएँ
वचन बाण म खप्थें तिमी प्रतिवाद गर्थेउ
मा रोए संगै तिमी आँशु झार्थेउ
तिम्रो बाल सुरक्षामा सुस्ताउन पाएँ
आफ्नो भाग्य संझी सधै हार खाएँ
तिम्रा नयनमा भुलाउँथेँ आफैंलाई
कहिं कतै दुखे सम्हाल्थें तिमीलाई
तिमी लड्दा दुख्थ्यो म आफैं लडें कि
तिमी हाँस्दा रम्थे सबै पिर बिर्सी
मृत मेरो जीवनमा संजीवनी छरिदियौ
निराश यी पाउमा चंचलता भरि दियौ
No comments:
Post a Comment