म फुल्न खोज्दा खोज्दै कोपिला मै झरेछु
म हाँस्न खोज्दा खोज्दै आँशुको सागरमा डुबेछु
उजाड रहेछ भाग्य मेरो कति चांडै रित्तो भएछु
आँशु रहेछ तक्दिर भरि रोई रोई बाँच्न बाध्य भएछु
न हाँस्न जानेकी छु न खुशी हुन
म त पतझड भएर बाँच्न बाध्य भएछु
विधाताले मलाई आँशु दिएछ
सागर भित्र पौडिरहेछु
बाटा भरि काँडा दिएछ
चोट सहेर हिँडिरहेछु
No comments:
Post a Comment