सिन्दूरले रंगिने सिउँदो

सिन्दूरले रंगिने सिउँदो बदनामले रंग्याई दियौ 

खुशी फूल्ने नयन भरी साउनको झरी लेराइदियौ 

म थिएँ तिमी थियौ संसार हाम्रो आफ्नै थियो 

खुशी खुशी चारैतिर बहारै बहार थियो 

कुन सड़को आँधी आयो मेरो वस्ति उडाउने 

मेरो जीवनमा पतझड बनि छाइदियौ 

पोतेले सजिने गला तिरस्कारले सजाई दियौ 

मुस्कान फूल्ने ओठ भरी बेदनाको बाढी लेराइदियौ 

म त तिम्रै हुन चाहान्थें तिमीसंगै रम्दै थिएँ 

किन बिरानो सोच्यौ म त तिम्रै प्रभा थिएँ 

खै कहाँबाट तिम्रो मनमा शंका पस्यो 

मेरो जीवनमा खँडेरी बनी छाइदियौ 

चुराले भरिने नाडी घृणाले भरी दियौ 

खुशी फूल्ने मुहार भरी औँसीको रात लेराइदियौ 

भन सुन्दरी

(दोबाटोमा एक नजर हेरेथें 

एक पटक नजर जुधेथे 

धड्कन बढ्न थाल्यो 

दील जल्न थाल्यो )

क्षण भरमै छायौ मन भरी 

तिमी को हौ भन सुन्दरी 

नजर शराबी अधर गुलावी 

वाल रेशमी चाल मदहोसी 

तिमी को हौ भन सुन्दरी 

गोरी बदनी अनुहार चाँदनी 

घुम्टो इन्द्रेणी गला मोहनी 

तिमी को हौ भन सुन्दरी 

तिमीले यो के गरायौ

रात जगायौ निंद उडायौ 

तनमन चंचल चंचल 

भन तिमीले यो के गरायौ 

जादू हो कि टुनामुना 

या हो पिरतीको नयाँ खेल 

कहिले हुन्छ चंचल चाल 

कहिले हुन्छ मदहोसी ताल 

सारा फूल खिलायौ बहार लेरायौ 

तनमन चंचल चंचल 

भन तिमीले यो के गरायौ 

मौसम देख्छु रंगिचंगी 

या हो मेरो नजरको भूल 

कहिले हुन्छु दङ्ग आफैँ 

कहिले हुन्छु वेहोसी झैँ 

रात जगायौ निंद उडायौ 

तनमन चंचल चंचल 

भन तिमीले यो के गरायौ 

मलाई यदि चाहान्छौ

मलाई यदि चाहान्छौ भने मेरा खुशीहरुमा हाँस्ने गर 

यौवनको रंगमा भुल्न चाहान्छौ भने कहिले काहीं चुम्ने गर 

कल्पनाको सागर बीच तैरिरहेछन तिम्रा यादहरु 

यो मायाको वरदान हो भनि सम्झिदेउ केहि क्षणबरु 

मलाई सधैँ  हेर्छौ भने कागजमा तस्विर कोर्ने गर 

प्रेमको रसमा भुल्न चाहान्छौ भने कहिले काहीं चुम्ने गर 

विश्वास गर म तिमीलाई जीवनमा साथ दिन्छु 

चाह गर म तिमीलाई जीवनमा माया गर्छु 

मलाई यदि सांचै रोज्छौ भने मेरो सामु मुस्काउने गर 

वैंशको भेलमा बग्न चाहान्छौ भने कहिले काहीं चुम्ने गर 

सम्हाली देऊ

मेरो यो रोमान्टिक कविता मेरो प्यारो छोरा यादव गौतमलाई समर्पण 

सम्हाली देऊ मेरो यौवन 

मदहोश छु सम्हाली देऊ

सयपत्री झैँ बिना वसन्त मै फुलेछु 

बहार बिना नै झुलेछु 

सम्हाली देऊ मेरो यौवन 

मदहोश छु सम्हाली देऊ

दुई दिन खेल्दा खेल्दै वचपन बितिसकेछ 

वैंशको मात चढीसकेछ 

सम्हाली देऊ मेरो यौवन 

मदहोश छु सम्हाली देऊ

वसन्तको फूल

वसन्तको फूल तिमी फुलिदिन्छौ बागमा 

एकान्तको साथी तिमी समाउँछौ हातमा 

बाग भित्र नानारंगी अनेक थरी फूल 

हाँस्ने खेल्ने जीन्दगीमा संसारलाई भुल 

सिर्जनाको गीत तिमी गुंजीदिन्छौ कानमा 

तिर्सनाको प्रित तिमी बसिदिन्छौ साथमा

सागर माझ उठिरहन्छन नानाथरी तरंग 

चोखो माया लगाई संसारलाई पारिदेउ दङ्ग 

पुर्णिमाको जून तिमी मुस्काउँछौ रातमा 

एकान्तको साथी तिमी समाउँछौ हातमा

मरिसकें म तिम्रो लागि

मरिसकें म तिम्रो लागि मेरो नामको सिन्दूर पुछ्नु 

हरेक गोधूली साँझमा मेरो नामको दियो जलाई दिनु 

सपना देखेंथे हजार मैले धर्ति मै स्वर्ग उतार्ने 

कामना थियो तिम्रो साथमा प्रेमको सुन्दर वस्ती बसाउने 

अनायाशै आँधी आयो मेरो वस्ति उडाउने 

मरिसकें म तिम्रो लागि मेरो नामको पोते  छिनाउनु 

हरेक बिहानी प्रभातमा मेरो नाममा  तिलाञ्जलि दिनु 

मेरो जिन्दगीबाट बिदा तिमीलाई 

भयो तिम्रो साहारा अब चाहिएन मलाई 

उपहार आँशु मेरो तिमीलाई लिई  जाउ संगाली 

मरिसकें म तिम्रो लागि मेरो नामको चुरा  फुटाउनु  

हरेक दिन मेरो  सम्झनामा मेरो नाममा आरति  जगाउनु 

तिम्रा आँखाहरुमा

तिम्रा आँखाहरुमा आफ्नो तस्विर हेर्न मन लाग्छ

तिम्रा भाकाहरुमा प्रीतिको धुन सुन्न मन लाग्छ

सरिताको कलगान र कोइलीको सुरिलो कण्ठसंगै

तिम्रा अधरबाट आफ्नो नाम सुन्न मन लाग्छ

कल्पनामा अंकुराएका स्वर्णिम महलहरु जस्तै

तिम्रो मुटुमा प्रीतिको फूल रोप्न  मन लाग्छ

गोधुलीमा संघारमा उभिएको पथिक हुँ म

तिम्रा पलकमा वास मग्न  मन लाग्छ

इन्द्रेणीको सात रंगमा तिम्रो जवानी उतार्न  मन लाग्छ

तिम्रो मुस्कानमा आफ्नो जीन्दगी खोज्न  मन लाग्छ

मेरो हात समाई

मेरो  हात समाई छोड्यौ तिमीले 

दिलमा मेरो आगो सल्काई 

गालि छैन मेरो आशिष तिमीलाई 

पिउनु परोस आँशु बगाई 

साथ मिलनको नयन भरि 

कोरिरहेछ तस्विर बनि 

भुल्न मलाई कठिन भयो 

जलिरहेछु आगो बनि 

झर्छन आँशु तिम्रै यादमा 

म जस्तै भइ एक्लै बसी 

पिउनु परोस आँशु बगाई 

सहिदिन्छु चोट जति 

पत्थर राखी छाती माथि 

विर्शुंला मा तिमीलाई 

हिजोको सपना ठानी 

झर्छन आँशु तिम्रै यादमा 

म जस्तै भइ एक्लै बसी 

पिउनु परोस आँशु बगाई 

मेरो  हात समाई छोड्यौ तिमीले 

दिलमा मेरो आगो सल्काई 

गालि छैन मेरो आशिष तिमीलाई 

पिउनु परोस आँशु बगाई 

फक्रिएको फूल पनि

फक्रिएको फूल पनि वइलिएर झर्न थाल्यो 

ठीक भएको व्याथा पनि बल्झिएर दुख्न थाल्यो 

वेदनाको दियो बल्छ चस्काइ मुटु माझ 

सम्झनाले सताउँछ सधैँ साँझ साँझ

बाँधिएको मन पनि उडि जान थाल्यो 

तस्विर पनि दिलबाट हराई जान थाल्यो 

मन भित्र हुरी चल्छ आतंकले आज 

दिलको व्याथा चर्की दिन्छ विरहले आज 

बाँधिएको मन पनि उडि जान थाल्यो 

तस्विर पनि दिलबाट हराई जान थाल्यो 

म रुँदा आँशु पुछेनौ तिमीले

म रुँदा आँशु पुछेनौ तिमीले 

हाँस्दा साथ् दिनुको अर्थ के 

म लड्दा हात थामेनौ तिमीले 

संगै जीउने कसम खानुको अर्थ के

मेरो मनलाई छामेनौ तिमीले

रुपको प्रशंसा गर्नुको अर्थ के

म हिड्दा खुट्टा तानेउ तिमीले 

सिंढी चढे'छि फूल दिनुको अर्थ के 

हर कठिनाइमा एक्लै छोडेउ तिमीले 

सफलतामा तालि पिट्नुको अर्थ के

बीच सागरमा हात छोडेउ तिमीले 

मरेपछि गंगाजलको अर्थ के

अन्धकारमा एक्लै छोडेउ तिमीले 

उज्यालोमा साथ दिनुको अर्थ के

मेरो निरीहतामा खित्का छोडेउ तिमीले 

डुबिसके'छि चुकचुकाउनुको अर्थ के

मेरो चोखो मन

मेरो चोखो मन चोरी किन लियौ 
मुस्कान खोसी अधरको किन यो जलन दियौ 

देउता भनेर मैले पाती चढाएं 
विश्वास गरेर दिल नै भेटी चढाएं
मन दिएँ मैले विश्वास गरेँ 
कि यहि नै मैले भूल गरेँ
किन यसरी तिमीले बदला लियौ 
अधरको मुस्कान खोसी किन यो जलन दियौ 

लाग्थ्यो हिजो त तिमी आफ्नै थियौ 
मेरो आफ्नै कायाको छाया थियौ 
आफ्नो सोचेँ अनि विश्वास गरेँ 
कि यहि नै मैले भूल गरेँ
किन यसरी तिमी पराय भयौ 
दिल जलाई मुटु चुड़ाई आज किन टाढा भयौ 

तिमीले मलाई चाँद

तिमीले मलाई चाँद भने म तिमीलाई चकोर भनि दिन्छु 
एई , प्रिय तिमी शाह जाँ भए म तिम्री मुमताज बनि दिन्छु 


मेरा अधरलाई हाँस्न सिकायौ मायाले मलाई जीउन सिकायौ
बीच बाटोमा अलमलिएकि थिएँ हात समातेर हिंडन सिकायौ
ऋणी छु म तिम्रो मायाकी मृत्यु पर्यन्त ऋणी रहने छु 
हरेक मोडमा तिमी जित्दै जाउ म ताजमहलको अट्टालिकाबाट हेरिरहनेछु 


तिमीले मलाई फूल भने म तिमीलाई भंवरा भनि दिन्छु 
एई , प्रियतम तिमी मज्नु भए म तिम्री लैला बनि दिन्छु 


मेरो मायाको खातिर तिमीले अजश्रधारा नीर बगायौ
मलाई पाउने अभिलाषामा तिमीले आफुलाई नै गुमायौ
ऋणी छु म तिम्रो मायाकी जन्म जन्म ऋणी रहने छु 
तिमी यसरी नै  माया देउ मलाई म तरवारको धारबाट हिडीरहनेछु 


तिमीले मलाई सरीता भने म तिमीलाई किनारा भनि दिन्छु 
एई , प्यारा तिमी मदन भए म तिम्री मुना बनि दिन्छु 


मेरो रूपलाई सिङ्गार्न सारा जवानी विदेशमा बितायौ
मलाई महलकी रानी बनाउन  कताकता बतासियौ
ऋणी छु म तिम्रो तपस्याकी जीवनभर ऋणी रहनेछु 
तिमी फर्की आउ प्रिय म अध्यारो झुपडीमा  कुरीरहनेछु 


तिमीले मलाई गजल भने म तिमीलाई सरगम भनि दिन्छु 
एई , प्रिय तिमी रोमियो भए म तिम्री जुलियट बनि दिन्छु 


मसम्म आइपुग्न तिमीले निकै लामो यात्रा तय गर्यौ
तैपनि तिमी रित्तै रित्तै फर्कीयौ
ऋणी छु म तिम्रो मायाकी जीवनपर्यन्त ऋणी रहनेछु 
तिमी जुनेली रातमा हेर्दै जाउ म टेम्स नदीको किनारमा  कुरीरहनेछु 
तिमी यसरी नै माया गर्दै जाउ म बारबार जन्म लिईरहनेछु 

बल्ल बल्ल पारें

यो कविता मेरो छोरो शुभाङ्ग नन्दन तिमिल्सिनालाई समर्पण किनकि उसलाई यो अति नै मन पर्छ। कारण यो कवितामा उसको मामा घर उल्लेख भ' को छ। He loves the place Panchkhal N Tamaghat.

बल्ल बल्ल पारें उनलाई माया जालमा 

तामाघाटको अलिपर पाँचखालमा 

जलढुंगेको पानी खाई पुलमा बस्दथें 

कहिले स्कुल आउँछिन भनि बाटो कुर्दथें 

इशाराले बोलाउँदा हेर्दै नहेर्ने 

अलमल पर्थें खालि  अनि के गर्नें 

शाहस गरि एक  मैले चिट्ठि पठा' को 

पाँचखालको नर्सरीमा भेट्न बोलाको 

आइ लभ यु भन्दा मैले उनी लजाइन 

कसैले सुन्ला भनि अलि डराइन 

भगवतीलाई साक्षि राखि सिउँदो सजाएँ 

तामाघाट र पाँचखालको दूरी घटाएं 

बाटो कुर्नु नपर्ने मुहार हेर्नलाई 

लाज डर नलाग्ने कुरा गर्नलाई 

फूलै झुल्यो बारी

फूलै झुल्यो बारी भरि शरद उदाएर 

तारा फुल्यो नभ भरि जून मुस्काएर 

थुँगा थुँगा फूल बिच तिमी  नै तिमी छौ 

जून तारा आकाश भरि नजरमा तिमी छौ 

मन भुल्यो डाली डाली तिमी मस्किएर 

फूलै झुल्यो बारी भरि शरद उदाएर 

नजर भरि पाउँदा तिमीलाई ढुकढुकी यो बढ्छ 

टाढा कतै जान्छेउ भन्ने डरको आँधी चल्छ 

खुशी फुल्यो आँखा भरि वैंश छल्किएर 

फूलै झुल्यो बारी भरि शरद उदाएर 

वर्ष १७ अङ्क ४ , २०५५ असार ''विमोचन ''

न आउ नजिक

न आउ नजिक तिम्रो रुपको मात लाग्लानी 
भोलि फेरी मेरो नामको बात लाग्लानी                                                                     



सुन्दरताको सामु विश्वामित्रको  तप भंग भएथ्यो 
किराँतीनिका सामु शिवजीको शिर झुकेथ्यो                                                  
म त एउटा साधारण मान्छे  कहीं कतै भुल होलानी                                     
भोलि फेरी मेरो नामको बात लाग्लानी 


म अर्जुन होइन उर्वशीलाई आमा भनि बोलाउने 
भोले नाथ  कहाँ हुँ र नशामा डुबेर पनि होश नगुमाउने 
तिम्रो मादकताले आफैँ लाई भुल्ने भुल होलानी   
भोलि फेरी मेरो नामको बात लाग्लानी 



पाऊ चिप्लिएर नयन तालमा डुब्न सक्छु 
तिम्रो समिपताले संसारलाई भुल्न सक्छु 
यस्तै एउटा सानो  भुलले  जीवन डुब्लानी   
भोलि फेरी मेरो नामको बात लाग्लानी 

नजरमा बस्यौ

नजरमा बस्यौ तिमी  थाहै नदिई 
कुन्नी कुन बेला गयौ होशै उडाई                                                                     







यो मुटुमा माया तिम्रो साँची राखेकिछु 
आउ प्रिय चाँडो फर्की पर्खि बसेकिछु 
 गीत बनि बस्यौ ओठमा थाहै नदिई 
कुन्नी कुन बेला गयौ होशै उडाई                                    

      देउ देउता भाकी भाकी माया लाएको 

विर्शेउकि संगै जीउने  कसम खाएको  

      तस्विर बनि छायौ मनमा थाहै नदिई                                                                                           

कुन्नी कुन बेला गयौ होशै उडाई                                             

मैले सुख होइन

मैले सुख होइन सन्तोष खोजकीथें 

                             दौलतको चाबी कहाँ हो र ?                                      

वस् एक    चिम्टी सिन्दूर मागेकीथें             

                                                                                    

                                                                                                                                                    

तिम्रै हातले  रंगाउन चाहेथें सिउँदोलाई

तिम्रै पलकमा भुलाउन खोजेंथें मनलाई

कहाँ हुनु र चाहे जस्तो

कहाँ पाउनु मैले खोजे जस्तो

तिमीले त उल्टो अर्थ लगायौ

मेरो मायालाई नै कलंकित बनायौ 

             

  मैले आँशु  होइन हाँसो रोजेकीथें 

हिराको हार कहाँ हो र ?

वस् एक डोरो पोते मागेकीथें 

तिम्रै नाम दिन आँटेथें गलाको पोतेलाई

तिम्रै सहारामा डोर्याउन खोजेंथें जीवनलाई

कहाँ हुनु र आँटे जस्तो

कहाँ पाउनु मैले खोजे जस्तो

तिमीले त अर्कै बाटो लियौ

मेरो जीन्दगीलाई नै कलंकित बनायौ 

मैले घृणा  होइन माया खोजेकीथें 

सुनको गहना कहाँ हो र ?

वस् काँचको  चुरी मागेकीथें    

मैले त देवतै सोचेथें तिमीलाई 

मन मन्दिरमा बसाउन रोजेथें  तिमीलाई 

कहाँ हुनु र सोचे जस्तो

कहाँ पाउनु मैले रोजे जस्तो

तिमी त अर्कै  भएर  निस्कियौ

मेरो जीन्दगीलाई नै बरबाद  बनाइदियौ 

मैले बरबादी होइन विश्वास खोजेकीथें 

सिङ्गमरमरको महल  कहाँ हो र ?

वस् फुसको  झुपडी मागेकीथें 

बाह्रमासे फूल

                                                 

  

बाह्रमासे फूल हो कि तिम्रो जवानी 

बाह्रै महिना जताततै फुलिरहनी


गुलाबी छ वदन तिम्रो छोउँ छोउँ लाग्ने 
अधरका ति भरी प्याला पिउँ  पिउँ लाग्ने
ज्योति भरी नयन तिमीलाई कस्ले सापट दियो 
शिरको कालो बादलुले मनै अल्झाइदियो 

मेरो मनले रोज्यो तिमीलाई केही नभनी 
बाह्रमासे फूल हो कि तिम्रो जवानी 

चंचल तिम्रा पाउचाल हेरिरहुँ लाग्ने
मुस्काउँदाको हिस्सी तिम्रो चोरुं चोरुं लाग्ने
खुश्बु भरी वदन तिमीलाई कस्ले पैंचो दियो 
तिम्रो सासको मादकताले वेहोश पारीदियो 

मेरो मनमा बस्यौ तिमी केहि नभनी 
बाह्रमासे फूल हो कि तिम्रो जवानी                                                                                                

CHANDRAGIRI HILL