न मैले केही पाउन

 न मैले केही पाउन लेखेँ न केही गुमाउन लेखेँ

न पाएँ न गुमाएँ , खाली आफैँ रमाउन लेखेँ

कोही सत्ताको दौडमा कोही बित्थाको होडमा

हार न जित खाली हात, लोक बिचित्रको देखेँ

सबै बोल्न पोख्त अपूर्व शब्द विन्यासको कला

सुन्ने खै कस्ले, मात्र आफैँ पोखिन खोजेको देखेँ

कसैलाई संसार कहर कसैलाई स्वर्गको रहर

यो भिडमा आफैंले आफैंलाई बिरानो देखें

कसैका परलोक सुधारका कुरा कसैका हातमा छुरा

यस होडमा सबैलाई एकै साथ, कालको मुखमा देखेँ

प्रभा अधिकारी

सूर्यविनायक-५

भक्तपुर

२०७७/१२/०३ मङ्गलबार

आकास यात्रा

 आकास यात्रा (२०७८/०३/२३ बुधबार)

म सिन्धु

मौनता

धीरता

गम्भीरता

शालिनता

मेरा गहना

स्वभाव

सूर्य,

आफ्नो हात पसारे

प्रेम पूर्ण निवेदन गर्छ

सुस्तरी फुस्फुसाउँछ

"आउ म तिमीलाई

आकासको सयर गराउँछु"

"पृथ्वी घुमाउँछु"

"जलचरसँग मात्र कति बस्छौ ?"

"सन्सार रमणीय छ"

"विशाल छ"

"सुन्दर छ"

उसको न्यानो स्पर्शमा

फुस्लाइमा

म लठ्ठिन्छु

खै के हुन्छ

वाष्पिभूत हुन्छु

देह हलुका बन्छ

हावा जस्तै

विस्तारै उपर उठ्छु

तानिन्छु

मज्जा आउँछ

सोच्छु, 

म कति भाग्यमानी

रविसँग प्रित लाउँछु

नभलाई आलङ्गिन गर्छु

निमेष मै स्वप्निल बन्छु

अघिसम्म रङ्ग हिन थिएँ

सेतो काया

तरलबाट वाफ

हिड्न छाडेर उड्न थालेको छु

मनमनै रमाउँछु

पवनसँग लहराउँछु

माथि माथि

अझै माथि 

कति माथि हो कति

ल रुख भन्दा

पहाड भन्दा पनि

लौ आकास छुन लागेँ

ढाकिदिएँ पुरै

लौ खा त!

सूर्यलाई पनि छेकि दिएँ

कस्ले जित्नु मलाई

म गगन, पृथ्वी

घाम भन्दा पनि ठूलो

बतासिन्छु

हतासिन्छु

आकासिन्छु

मृदङ् बजाउँछु

गीत गाउँछु

गड्याङ्ग

गुडुङ्

गडगडड…

चट्चट

ढ्याङ्

नाच्छु

सबैलाई जितेँ

विजुली बनि सकेँ

चम्किन्छु

अहा ! कति सुन्दर

गर्व लाग्छ

दौडिन्छु, अझै

धेरै माथि जानु छ

सूर्यलाई भेट्नु छ

आकासलाई उछिन्नु छ

सबैको हुर्मत लिनु छ

धज्जी उडाउनु छ

म पनि कम छैन

देखाउनु छ

समुद्रमा यस्तो आनन्द कहाँ ?

उहि किराहरुको छत्ल्याङ् छुत्लुङ

पखेटा पसार्छु

तल तिर हेर्छु

आहा ! कति उल्लास

जताततै मेरै राज

ओहो! लौ यो के भयो

खैरे भएँ

पाइला लरबराए

के हुदैछ ?

हँ! कालो

के साह्रो गह्रौँ पाइला

लौ न कति चिसो 

बोझिलो शरीर

रिङ्गटा 

वाकवाकी लागे जस्तो

लेक लागेको हो कि !

के गर्ने होला ?

लौ पहाडमा पो आइपुगेँ

जोर लगाउँछु

गति बढाउन खोज्छु

सबै व्यर्थ

ड्याम्म !!!

अवाक्

गला अबरुद्ध 

पूर्ण विराम

चिसिएँ

ए, लौ ! जमेँ

बरफ बनेँ

असिना बनेँ

पग्लिएँ

छताछुल्ल भएँ

जलधारा बनेँ

हिस्स परेँ 

जमिनमा गिरेँ

सिँचेँ

जमिनका पाटा

कहिँ ओभानो रहेन

झर्दै गर्दा माथि तिर हेरेँ

खिस्स हाँसे

मेरै जस्तो दौडमा

अनेकौं आतुर बादलका थुम्काहरु

घरबाट धेरै टाढा पो आइएछ

डाँडाकाँडा

भिरपाखा

खेत खलियान

बस्ती मैदान

अदम्य साहस बटुलेर

पुनः दौडिन्छु

हामफाल्छु

आकास छुन होइन

सागर पुग्न

मनमनै गम्छु, 

अब गगनको यात्रा छोडिदिन्छु

होइन, त्यसो गर्न हुदैन

मैंले यात्रा गर्नै पर्छ

रुखो धर्ती भिजाउन

वनस्पति रिझाउन

हराभरा बनाउन

जीवात्मालाई जगाउन

रुप रङ्गको स्वाद लिन

जीवन चक्र पुरा गर्न

प्रकृतिको नियम धान्न

पुनः

सुरजले फकाउने छ

फकिने छु

कर थाम्ने छ

तानिने छु

उचालिनेछु

खसालिने छु 

अनन्तसम्म

इति शुभम्

प्रभा अधिकारी

सूर्यविनायक -५

भक्तपुर

मानव

 मानव

विचलित 

भयभित

विषम

चराचर

अविचलित

अभय

सम

मन 

भ्रान्त

आक्रान्त

अशान्त

मानव दौड

ठप्प

सन्दिग्ध

रनभुल्ल

सृष्टिको गति

अविराम

निश्चित

नियोजित

विधिको विधान

अकाट्य

सान्दर्भिक

न्यायोचित

प्रकृतिको अनुकम्पा

असिम

सर्वोत्तम 

अलौकिक

मेरा उनी

 मेरा उनी

२०७७/०१/०८ सोमबार

थोरै हिस्सी परे जस्ता

थोरै रङ्ग झरे जस्ता

खै कस्ता कस्ता

थोरै रिसाए जस्ता

थोरै खुसाए जस्ता

खै कस्ता कस्ता

थोरै हक्की जस्ता

थोरै झोक्की जस्ता

खै कस्ता कस्ता

थोरै हठी जस्ता

बाङ्गो लठ्ठी जस्ता

खै कस्ता कस्ता

थोरै मायालु जस्ता

थोरै झगडालु जस्ता

खै कस्ता कस्ता

थोरै सोझो जस्ता

थोरै बोधो जस्ता

खै कस्ता कस्ता

कहिले बुझ जस्ता

कहिले अबुझ जस्ता

खै कस्ता कस्ता

कहिले ज्ञानी जस्ता

कहिले स्यानी जस्ता

खै कस्ता कस्ता

कहिले आगो जस्ता

कहिले पानी जस्ता

खै कस्ता कस्ता

थोरै फक्रिए जस्ता

थोरै मुर्झाए जस्ता

खै कस्ता कस्ता

कहिले घाम जस्ता

कहिले जून जस्ता

खै कस्ता कस्ता

थोरै शान्त जस्ता

थोरै अशान्त जस्ता

खै कस्ता कस्ता

कहिले मेघ गर्जिए जस्ता

बर्षातमा पानी बर्सिए जस्ता

खै कस्ता कस्ता

प्रभा अधिकारी

सूर्यविनायक-५

भक्तपुर

जबदेखि

 २०७७/०१/०७ आइतबार

जबदेखि तिमी मेरो जीवनमा आयौ

उमङ्ग बनि छायौ वसन्त बहार ल्यायौ

पाउजुको झंकारमा नाचुँ नाचुँ लाग्छ

यो मन हरपल तिम्रै पछि भाग्छ 

पुतलीको पंख लगाइ उडुँ उडुँ लाग्छ

खै किन हो

सारा संसार रङ्गिन रङ्गिन लाग्छ

 

जब मेरो सामु तिमी मुस्कुरायौ

मेरो मन मन्दिरमा प्रेमको दिप जलायौ

घरि ऐना हेर्छु घरि सोह्र सृङ्गार गर्छु

आफ्नै मुहार हेरि उसै मख्ख पर्छु

इन्द्रेणीको घुम्टो ओढि खेल्न मन लाग्छ

खै के भो मलाई

बताससँग सुस्तरी बोल्न मन लाग्छ

जब मेरा नयनमा तिमीले नयन मिलायौ

अन्तसतलमा मायाको मीठो आभास दिलायौ

प्रभा अधिकारी

सूर्यविनायक-५

भक्तपुर

पिडा भुली हाँस्न

पिडा भुली हाँस्न रहर भो जीन्दगी

जीउनै नसकिने, कहर भो जीन्दगी

तिमीले दिएका चोटहरुको प्याला

पिउनै नसकिने, जहर भो जीन्दगी

चारै तिर छट्पटी अनि कोलाहल

दुर्गन्धित, सहर भो जीन्दगी

न हर्ष न खुसी उजाड उजाड

पानी बिनाको, नहर भो जीन्दगी

असरल्ल अस्तव्यस्त अनि निरस

बर्षा पछिको, बगर भो जीन्दगी

दुःख पिडा जति नै आइलागे पनि

रमाउँदै बाँच्ने, ठहर भो जीन्दगी

प्रभा अधिकारी

सूर्यविनायक-५

भक्तपुर

२०७६/०४/१२

स्मृति

 स्मृति  

२०७८/०२/२५ मङ्गलबार

विचित्र ! 

विपत्ति !! 

बित्यास !!! 

घोर अनर्थ !!!! 

भूतलाई वर्तमानको ढुकुटीमा सजाउने! 

कवाड खाना बनाउने? 

गमलामा कागजको फूल फूलाउने ! 

फूलदान बनाउने ?

छि: यस्तो दुर्दशा ! 

दुर्गति !! 

दुर्मति!!!

भयो, म गर्दिन

ढप्काइदिएँ 

स्मृत कोठरीका झ्याल - ढोका 

प्वाल - खोपा

फुकदिएँ 

सम्झनाको धिपधिपे दियालो 

विस्मृत तुवाँलो

सफा हृदय गगन 

बादलको एक फुर्को छैन

शान्त अन्त: करण 

न ज्वारभाटा  

न आन्दोलन  

न तरङ्ग 

न भरङ्ग 

न राप 

न चाप

निर्मल  

निश्चल 

निस्तब्ध

छुटेकोमा - शोक न सन्ताप 

आउनेमा - हर्ष न विस्मात 

जो छ, उसैमा छ 

उत्सव 

उल्लास 

उमङ्ग

म आजमा रमाउने नर 

मनमौजी चर 

हिजोको रहेन भर 

भोलिको छैन डर

"एको अहं द्वितियो नास्ति । 

न भूतो न भविष्यति ।।"

इति

प्रभा अधिकारी

सूर्यविनायक-५

भक्तपुर

नयाँ

 साल नयाँ चाल नयाँ

समयका छाल नयाँ

गन्ध नयाँ छन्द नयाँ

वसन्तको आनन्द नयाँ

जोश नयाँ होस नयाँ

बिहानीको ओस नयाँ

सोच नयाँ खोज नयाँ

प्रभाती ओज नयाँ

रुप नयाँ कुप नयाँ

दिवाको धूप नयाँ

काया नयाँ साया नयाँ

सन्ध्याको आभा नयाँ

प्रभा अधिकारी

सूर्यविनायक-५

भक्तपुर

२०७७/१२/३१

पर्खेर बसेथें

 पर्खेर बसेथें, तिमी आउने दिन औंलामा गनेर

सोचेकै थिइनँ, तिमी बाकसमा फर्किन्छौ भनेर

भन्दै थिएँ, गाम बेसी मेलापात सँगै गरौँला

हिड्यौ कुरै नसुनी, घरबारी उकासौँला भनेर

मेरा आँसुका बाँधले, रोकिएनन् तिम्रा पाइलाहरु

सम्झायौ बर्षामा चुहिने, छानो टाल्नु छ भनेर

बाबा आमा लालाबालाको, मुहार पनि हेरेनौ

लम्क्यौ उसै, यिन्कै भविष्य कोर्नु छ भनेर

मागेकी थिइन मैले, सुनका गहना तैपनि

उड्यौ तिम्रा हातका, बाला फेर्नु छ भनेर

डाँको छोडेर रोए पनि, मेरो आँसु पुछ्न

खोल्ने छैनौ नयन, छिनछिन डलर गनेर

एकान्तमा भक्कानिएर, निसासिंदै म रुँदा

आउने छैनौ फकाउन, मलाई "काली" भनेर

प्रभा अधिकारी

सूर्यविनायक-५

भक्तपुर

मेरो रचना

 २०७८/०२/२१ शुक्रबार

मेरो रचना भनुँ

या वाचन

छरिएका अक्षर अनि शब्द समेटेर

आफुलाई सर्जक भनुँ

या वाचक

विस्मित छु

लज्जित हुन्छु

न शब्द मेरा

न छन्द

न स्वर मेरो

न लय

म तृण हुँ

सिन्धुको विन्दु हुँ

जब म हुन्छु

विणाको तार भेटिँदैन

सारङ्गी रेटिंदैन

जब म हुन्न

लय छुट्छ

स्वर उठ्छ

मनको मानसरोवरमा

शब्द सङ्गीत लहराउँछन्

उमङ्गका, जोसका अनि होसका

लतिका फहराउँछन्

मुग्ध कण्ठ सुसाउँछन्

तब केही बन्छ

प्रभा अधिकारी

सूर्यविनायक-५

भक्तपुर

खै कहाँ छ करुणा ?

 खै कहाँ छ करुणा ?

२०७६/१२/१९

आमाको गर्भ निरोधक चक्कीलाई

परास्त गरी जबरजस्ति गर्भमा बसें

लिङ्ग पहिचान पछि

आमाले क्लिनिक धाउँदा धाउँदै

सबैलाई छक्क पार्दै धरामा टेकेँ

वंश परम्परामा दर्ज भइन

सन्तानको दर्जा नै पाइन

भाइ, आमा-बाको काखमा खेलेको हेरेर कल्पिएँ

उसकै पुरा खाएर बढेँ हुर्किएँ

भाइलाई चिटिक्क पारी स्कूल पुर्याएं

आफु भान्सा र भकारो मै थन्किएँ

जवानीको संघार मै सिन्दूर पोतेसँगै साटिएँ

हाँसो खुसीबाट फेरीपनि टाढिएँ

वंश परम्परा धान्न

बच्चा जन्माउने मेशिन माने

धेरै पटक आफैँलाई कसूरदार ठानेँ

खै कुन्नि कता धापिएँ

नियतिको रापमा रापिएँ

आफ्नै सन्तानलाई सुम्सुम्याउन डर लाग्छ

कतै मेरै नियति नदोहोरियोस्

मेरै भाग्य रेखा नकोरियोस्

प्रभा अधिकारी

सूर्यविनायक

भक्तपुर

जीवन यात्रा

 

  जीवन यात्रा (२०७८/०५/०३ बिहिबार)

जीवन

यात्रा या विश्राम ?

पुग्छन्  घाटमा 

दुबै एकै साथ

बुझ्नेलाई खास

नबुझ्नेलाई झास

जीवन नाउमा

दुई यात्री सवार

धन र यश  

जीउन जाने बेस

नत्र नौ रङ्गी भेष

सतरञ्जको बाजी या रेस

जीवनका दुई पथ

सुरुचि अनि सुनीति

रुचि दिग्भ्रम

कहिले गरम 

कहिले शरम

नीति दैवि देन

आत्मसम्मान 

धर्म अनि इमान

अमिर

धनका अनि मनका

धनको इतिहास खास

केही काल बस्

मनको कथा अनन्त

बुद्ध महावीर सन्त

रफ्तार

मन्द अनि तेज

आखिरमा 

बाँसको सिरानी

दाउराको सेज

स्वर्ग नरक मनको भेग

यात्रा

अन्तर्मनको - बहिर्गमनको

योगको - भोगको

पथिक अनेक

गन्तव्य एक

आनन्दको

मङ्गलको

भगवत्को

कैवल्यको

इति शुभम्

प्रभा अधिकारी

सूर्यविनायक-५

भक्तपुर

माग

 

 माग (२०७८/०३/३० बुधबार)

पाउनु  

गुमाउनु

वासनाको खेल

मूल नै मेटिए पछि

यसको अर्थ के ?

पूर्णता, 

परमात्माको देन

विराटका सामु

छुद्रको लागि हात पसार्नु ?

शिर झुकाउनु ?

दरिद्रताको पराकाष्ठा भएन र?

अभिप्षा बिना नै जीवन

जगत पाएँ

रमाउन

कमाउन

जमाउन

विशाल अस्तित्वको काखमा

निस्फिक्री खेल्न सक्छु

बिना माग भरिपूर्ण छ

अञ्जुली

पोल्टो

बिना कारण

आफूलाई माग्ने बनाउँ ?

दरिद्र भनाउँ ?

उसको खटनमा

जरुर "ढिलो होला, अँध्यारो छैन"

उसको छाती फराकिलो छ

समय मिलाएर

सबै व्यवस्था गर्छ

बेकार कोहोलो किन हाल्नु ?

राँको किन बाल्नु ?

टाउको भारी किन बनाउँ‌ ?

जात किन जनाउँ ?

परमात्माको लिला अपरम्पार

बर्षाउँ छ, प्रेमधारा बारम्बार

किन म,

कृतध्न बनौँ

हात पसारौँ

अविश्वास गरौँ

संशयको बीज रोपौँ

भरोसा छ, विराटको 

अनुकम्पामा

अनुग्रहमा

कृपामा

उदारतामा

कृपणता किन देखाउँ ?

उहि स्रस्टा

उही द्रष्टा

पालनहार

तारणहार

पूर्णविराम, 

व्यर्थको भाग दौडमा

जीवनको वटवृक्ष मुनि

झोली फैलाएर

मनको ढोका उघारेर

अनन्त विश्राममा

प्रतिक्षामा 

पक्कै हुनेछ

कुनै क्षण

पियुष बर्षा

इति शुभम्

प्रभा अधिकारी

सूर्यविनायक -५

भक्तपुर

कुन हो मेरो धर्म ? कुन हो मेरो देश?

 कुन हो मेरो धर्म ? कुन हो मेरो देश?

म छाउगोठको चिसो अध्यारो कोठा भित्र 

निसासिएर मर्न सक्छु 

त्यहीँ बलात्कारीको सिकार बन्न सक्छु 

दाइजोको निहुँमा मट्टितेल छर्किएर जलाइन सक्छु 

वंश परम्परा धान्ने छोरा खोज्दै गर्दा 

आमाको गर्भ मै

 भगवानको अवतार मानिने 

चिकित्सकका हातबाट रेटिन सक्छु

जननी कै कोख मेरा लागि श्यामसान बन्न सक्छ 

त्यति सहज कहाँ छ र ? मेरा लागि यो धर्तीको यात्रा 

बाबुको साथमा खेल्न पनि डराउनु पर्छ मैले 

त्यो काख नै असुरक्षित बन्न सक्छ कैले

छोरी भएकै कारण, 

छोरी भएकै कारण काँडेतार माथि हिड्नु पर्छ जैले 

मलाई देखेपछि सुर असुर बन्न सक्छ  

योगी भोगी बन्न सक्छ 

कर्मशील आफ्नो कर्म भुल्न सक्छ 

ध्यानी पनि बिचलित हुन सक्छ

 

प्रेम प्रस्ताव अस्वीकार गर्दा होस् 

वा 

कसैसँग बोलेको शंकामा 

प्रेम पुजारी कै हातबाट 

अनुहारमा तेजाब फ्याँकिन सक्छ 

आफ्ना भनौदा कै हातबाट देश विदेशमा 

मेरो देह बेचिन सक्छ 

लाग्छ, मैले टेक्ने जमीन मेरो भागमा छैन 

म माथिको आकाश मेरो होइन

के यस धर्तीमा मेरो अस्तित्व छैन ?

मेरो बाँच्ने अधिकार छैन ??

मेरो हाँस्ने अधिकार छैन ???

"सम्मानपूर्वक बाँच्न पाउने" मौलिक हकको 

प्रत्याभुति कस्ले दिने ? 

खै कहाँ छ मेरो मानव अधिकार ? 

महिला अधिकार ??

महिला हक अधिकारका अनगिन्ती दस्तावेजहरु 

 UN का अगणित सभा-सम्मेलनका कागजातहरु 

खै कता थुप्रिएका छन् ?

कुन पुस्तकालयको पुस्तकहरुको चाङमा पुरिएका छन् ?

वैज्ञानिकहरूका हातमा प्रयोगशाला बन्छ- मेरो गर्भाशय

Nilocon white र पिल्सको खात बन्छ - मेरो आमाशय

अनि  

अनि Levenorgestrel सँगै बधशाला बन्छ - मेराे गर्भाशय 

रक्त रञ्जित हुन्छ - मेरो जन्मभूमि

मेरो शरीरमा मेरो अधिकार खोइ ?

मेरो चाहनामा मेरो अभिमत खोइ ??

हे विज्ञानका ज्ञाताहरु !

सक्छौं भने

एक्लै सिंगो आकाश ढाकेर देखाऊ

तिमी मै गर्भाशय प्रत्यरोपण गरेर देखाऊ

 एक्लै यो सृष्टि चलाएर देखाऊ

 तब म मान्छु मेरो अस्तित्व छैन भनेर

तब म भन्छु यो धरामा मेरो आवश्यकता छैन भनेर 

खै कुन हो मेरो धर्म ?

न बाइबलका भर्सहरुमा अटाएँ

न कुरानका आयातहरुमा समेटिएँ

 न वेदका ऋचाहरुमा बाँधिएँ 

मात्र दोस्रो दर्जामा दरिएँ

 

कुन देशको भूगोल भित्र सुरक्षित छु ?

न एसियाका कन्दरामा सुसेली हाल्दै बग्न पाउँछु 

न युरोप अमेरिकाका बागहरुमा निर्धक्क फुल्न पाउँछु 

Monica Lewinsky बन्न सक्छु

राम रहिमको पासोमा फस्न सक्छु 

यौनदुराचार र यौनशोषणको दृश्य 

जताततै भयाबह छ  

जगत व्याप्त छ 

अनि सोध्न मन लाग्छ 

कुन हो मेरो धर्म ?

कुन हो मेरो देश ? 

मेरो परिवेश ?

मेरो नग्न शरीर मात्र हेर्न आतुर नयन अगाडि 

निस्फिक्री भै

नागा बाबा बनिदिन मन लाग्छ 

जापान र दक्षिण कोरियाली नारीको 

No bra आन्दोलनमा हात मिलाउन मन लाग्छ 

No Marriage, No Sex को समर्थनमा 

प्लेकार्ड लिएर नारा लगाउन मन लाग्छ 

यो सिंगो सृष्टिलाई तिम्रै हातमा सुम्पिदिएर

शून्य बनाइदिन मन लाग्छ 

शून्य बनाइदिन मन लाग्छ

इति शुभम्

# Levenorgestrel *72 घण्टे चक्की *#

प्रभा अधिकारी

सूर्यविनायक- ५

भक्तपुर

न लोरी सुनाएँ

 

न लोरी सुनाएँ

न गीत गुनगुनाएँ

कहिले हप्काएँ

कहिले दप्काएँ

न आल्हादमा चुमेँ

न तिमीसँगै झुमेँ

कहिले झर्किएँ

कहिले गर्जिएँ

न सुम्सुम्याएँ

न थुमथुम्याएँ

कहिले झकझक्याएँ

कहिले ढक्ढक्याएँ

न हाँस्न सिकाएँ

न समय बिताएँ

कहिले झिँजाएँ

कहिले तिलमिलाएँ

आमा

 

आमा (२०७८/०१/२७ सोमबार )

म तिमीलाई मातृदेवो भव:

भन्न सक्दिन

किन?

यथार्थमा मैले अहिलेसम्म भगवानको अस्तित्वको

अनुभव गर्न सकिन

तिमीलाई मेरी जन्म दाता मानूँ 

एउटा शूक्ष्म प्रश्न मनमा

उदाउँछ 

अस्ताउँछ

न तिमीले मलाई गर्भमा आउन आव्हान गरेकी थियौ

न मैले जानेर, सोचेर या विचारेर

गर्भमा प्रवेश गरेकी थिएँ

तिमीले दुध खुवायौ

पाल्यौ

पोष्यौ

हिड्न, बोल्न सिकायौ

तिम्रो बाध्यता थियो

या प्रकृतिको नियम

कसैले मलाई सिकायो

भनिदियो

तिमी मेरी आमा हौ

जन्मदाता हौ

पालनहार हौ

मैले तिनै आँखाले हेर्न थालेँ

सोच्न थालेँ

विस्तारै तिमी मेरो सबथोक बन्न पुग्यौ

मलाई चोट लाग्दा तिम्रो छाती दुख्न थाल्यो

मेरो हाँसोका छालमा तिम्रो मन रम्न थाल्यो

सबैबाट जोगाएर

कुखुराले चल्ला छोपे झैं छोप्थ्यौ

मेरा दोष सबै आफैँमा रोप्थ्यौ

तिमी बलशाली थिइनौ

र, पनि तिम्रो छत्रछायाँमा विश्वस्त थिएँ

भूतप्रेत, पिशाच, बाघ, भालु, शत्रु

निशाचर - दिवाचर

सब तिम्रो सामु कावा खान्थे

तिमी सम्पन्न थिइनौ

तथापि,  कुवेरको ढुकुटी पोल्टामै अटाउँथ्यौ

मेरा सब तिर्खा मेटाउँथ्यौ

अनजान मै जोडिएको सम्बन्ध

समयको बहावमा खै कसरी कसियो

तिम्रो उपस्थितिमा सप्तसूर्य उदाउँथ्यो

जगत जगमग, हराभरा, भरीपूर्ण हुन्थ्यो

तिम्रो अभावमा सधैं खालीपन

शून्यता

रिक्तता  

अपूर्णता रहन्थ्यो

तिमी पूर्ण वर्तुल थियौ

तिम्रो परिधिमा म निरन्तर घुमिरहन्थेँ

पृथ्वीले सूर्यको परिक्रमण गरे झैं

तिमी  महाआकाश थियौ

जहाँ म तारा नक्षत्र झैं उदाउँथे 

अस्ताउँथें

मेरो अनन्त भूगोल थियौ

म पर्वत झरनासँग लुकामारी खेल्थेँ

जान्दिन,

लौकिक थियौ वा अलौकिक

दिव्य थियौ या दैहिक

तिलस्मी या मायावी

देवी  या दासी

नर या नारायणी

भोजन या भजन

पुराण या कुरान

मन्दिर या मस्जिद

काशी या कावा

खै के भनौं

महा आकाश

महा प्रकाश

पावन जल

उर्वर थल

तेजस सूरजी

शीतल रजनी

मन्द पवनी

जीवन जननी

समग्रमा,

तिमी अनन्त ब्रह्माण्ड थियौ

मेरो शुक्ष्म जगतको

प्रभा अधिकारी

सूर्यविनायक - ५

भक्तपुर