मेरो कविता
म कुनै कवि होइन
मलाई कविताको अनुप्रास, अन्त्यानुप्रास
छन्द, मात्रा
लघु, गुरु केही आउंदैन
साहित्यका ओजपूर्ण शब्द पनि छैनन्
गहकिला हरफहरु पनि कतै भेटिंदैनन
नढाँटि भन्नु पर्दा
मलाई कविताको बाह्रखरी पनि आउंदैन
मेरो कवितालाई कविता भनिदिनु पर्दैन
किनकि यो परम्परागत नियमको विपरित छ
गीत त झन भन्नै मिल्दैन
लय, सुर, ताल केही मिल्दैन
गजल भन्दा बढी त यो पजल जस्तो छ
रदीफ, काफिया, शेर, मतला केही भेटिन्न
यी मेरा अन्तर आत्माका वेदना हुन्
मेरो नीरस जीवनका नकहिएका कथाहरु हुन्
मेरो भोगाइ अनि करुणा र व्याथाहरु हुन्
मेरा कविताका प्लटहरु जुठो भाँडा माँझ्दै गर्दा
वेसिंनमा तयार हुन्छन्
मैला लुगा मिच्दै गर्दा वाथरुममा रचिन्छन्
कार्यालय जांदा आउंदा कहिले बाटामा त
कहिले वसको भिडभाड मै बुनिन्छन्
तन्ना तान्दै गर्दा सिरक पट्याउँदै गर्दा तुनिन्छन्
मन भित्र कै तानमा
अनि
लिपिबद्ध हुन्छन् प्रेसर कुकरको सिटि
तरकारीको झ्याइं
र भातको छड्काइसँगै
भान्साको डाइनिङ् टेबलमा
त्यसैले
मेरो कवितामा
कहिलेकाहीँ डाडू पन्यूउँको आवाज पनि सुनिन्छ
सुन्नेलाइ कर्कश लाग्न सक्छ
डढेको तरकारीको गन्धले नाक खुम्चिन सक्छ
करेलाको तितो स्वाद र गुन्द्रुकको अमिलोले मुख बिग्रिन सक्छ
कर्कलोले घाँटी कोक्याउन पनि सक्छ
अत:
मेरो कविताले घुम्ने मेचमा बसेर
कलात्मक टेबल ल्याम्पको
सुनौलो उज्यालोमा लेखिएका कवितासङ्ग
प्रतिस्पर्धा गर्न सक्दैन
मखमली सोफामा बसेर मिनरल वाटर पिएर
मूल्याँकन गर्ने न्यायमूर्तिको भेजामा घुस्न सक्दैन
अलँकार, प्रतीक, लय र छन्दमा रमाउने बानी परेका
श्रोताका थपडी पाउन पनि सक्दैन
विचरा मेरो कविता
मैले सास फेर्न पनि अनुमति लिनुपर्छ
बोल्दा शब्दशब्दमा सेन्सर लाग्छ
हिड्दा पाइला पाइलामा अंकुश लाग्छ
साँझमा सँघार नाघ्न दुई कदम ढिला हुँदा
सवालको अविरल बर्षा हुन्छ
शंकाको धार छुट्छ
स्पष्टिकरण दिन नभ्याऊदै
कठघरामा उभ्याइन्छ
फैसला मेरो पक्षमा हुँदैन
यो भाइरस युक्त हार्डडिस्क तुरुन्त फर्म्याट गरेर
भान्सामा प्रवेश गर्छु
अनि
विहानदेखि तुनिएका कविताका हरफहरु
वेलना चौकीको साथमा समेट्न खोज्छु
कतैबाट निस्कने सुरसार गर्दैन
अहँ एक लाइन पनि झर्दैन
कलम सर्दै सर्दैन
शायद अघि डिस्क फर्म्याट गर्दा
यो पनि पार्मानेन्ट्लि डिलिट भएछ क्यार
यसरी नै मेरा कयौँ कविताहरु गर्भमै तुहिन्छन
कोपिलामै निमोठिन्छन
यस्तै आर्तनादले भरिएका
यस्तै तिता टर्रा गन्थन छरिएका
छरपष्ट
मान्द्रोमा सुकाएका विस्कुन जस्ता
न तुक न छन्द न बन्द
कविता जस्तो लाग्न सक्दैन
माकुराको जालो जस्तो
फाटेको चोलो जस्तो
स्वाद भन्दा वेस्वाद बढि
रङ्ग भन्दा वेरङ्ग बढि
सुगन्ध भन्दा दुर्गन्ध ज्यादा
समाधान भन्दा समस्या ज्यादा
यी सबै कुरा कविताका लहर होइनन्
गजलका बहर होइनन्
मेरो जीन्दगीका कहर हुन्
मेरो जीवनका कहाली लाग्दा डगर हुन्
मैले पस्केको व्यंजनले कसैको मन तृप्त हुँदैन
शायद बेतन बिहिन कुक भएर होला
मैले सजाएका चोटा कोठामा कसैको मन रम्न सक्दैन
मैले पोतेको दैलोमा सधै राँटो रहन्छ
मैले धोएको लुगामा सधै टाटो रहन्छ
आमाको कोखमै असुरक्षित म
बाबाको घरमै वात्सल्य नपाएकि म
यो पराय घरमा के को आश गरिरहेकि छु
कस्को माया पर्खिरहेकि छु
हो
यस्तै यस्तै विरहका शब्द भरेर
अक्षर छरेर
मेरो कविता बन्छ
न कथा जस्तो
न कविता जस्तो
रमितेको रमिता जस्तो
अनि
कस्ले यसलाई कविता भन्छ
बाँझो बारी जस्तो
सिस्नाको घारी जस्तो
बोझिलो भारी जस्तो
चुहिने झारी जस्तो
विचरा मेरो कविता
इति शुभम्
प्रभा अधिकारी
सूर्यविनायक - ५
भक्तपुर
