तिमी

 तिमी

मिर्मिरेमा घडिको अलार्मसङ्गै अनिँदो आँखा मिच्दै उठ्छु

कपाललाई समेटेर गुजुल्टो पार्दै कुचो समात्न पुग्छु

बिहानीको मीठो निन्द्रामा सबै निर्लिप्त हुँदा

चोटा देखि लुटुपुटु गर्दै आँगनसम्म पुग्छु

तिमी पनि सिरानी च्याप्प च्यापेर

ओछ्यान तताइ रहन्छौ

जग्गे घुम्दा खाएका कसम

तिमीले बिर्सेउकी भनि मनमा चहराइरहन्छौ

अँध्यारोमा चोटामा उक्लँदा

तलबाट बाले ''नानी नानी '' बोलाएको सम्झिन्छु

आँगनको डिलमै रहेको शौचालय जाँदा

आमालाई पाले बनाएको सम्झन्छु

साँच्चै तिम्रो घरमा छिरेदेखि

मेरा सबै डर खै कता भागे

किन यति सजिलै लाखापाखा लागे

तिम्रो नाम जोडिएदेखि

मेरो नाम फेरिएकोछ

काम फेरिएकोछ

पहिरन फेरिएकोछ

चारैतिर काँडे तारले घेरिएकोछ

सगरमाथा झैँ उच्च रहने मेरो शीर

कठघरामा उभिएको अपराधिको जस्तो नुहेकोछ

परेड खेल्ने सिपाहीको झैँ चौडा छाति

बत्तिस इन्चमा खुम्चिएकोछ

मृग झैँ उफ्रिँदै हिड्ने मेरा पदचाल

हँस चालमा बदलिएका छन्

ममा यति धेरै परिवर्तन आउंदा

तिमीलाई ठाँगेले पनि छोएन

तिमी जे थियौ उस्तै छौ

तिम्रो समय परिवर्तन भएन

पहिरन फेरिएन

व्यवहार फेरिएन

विचार फेरिएन

फेरिएनौ तिमी

मेरा राम्रा कामले प्रशंसा पाउँदैनन्

मेरा गल्तिहरु पाइला पाइलामा खोजिन्छ

छातिमा वचनका विषालु वाण रोपिँदा

म अबोध बनेर टुलुटुलु तिम्रो मुख ताक्छु

मेरो पक्षमा उभिन्छौ कि !

वकालत गर्छौ कि !

सान्त्वना दिन्छौ कि !

अफशोस् तिमी चटक्कै मेरो हात छोडिदिन्छौ

मझधारमा धकेलिदिन्छौ

अपराधि झैँ कठघरामा ऊभ्याइदिन्छौ

अनि म नतमस्तक हुन्छु

साँच्चै जग्गेमा मेरो हात समाएर कसम खाने तिमी नै थियौ ?

 मेरो हृदयमा हात राखेर संकल्प गर्ने तिमी नै थियौ ?

या संस्कृतमा पुरेतले बोलेको लवजको अर्थ थाहा पाएनौ ?

हो, त्यहि दिनदेखि

मेरो विश्वास तिमीबाट हरायो

तिम्रो छत्रछायामा मेरो सुरक्षा हुदैन कि भनि मन डरायो

रातको अँध्यारो कोठामा मात्र तिम्रो प्रेम

बनावटी हो कि जस्तो लाग्छ

एकान्तमा देखिने तिम्रो मायाको अथाह पोखरीमा

डुबुल्कि मार्न अत्यास लाग्छ

 उज्यालोको तिमी र अँध्यारोको तिमी

म आकाश जमिनको फरक पाउंछु

म सोच्छु

यसरी नै तिमीले सबैका सामु माया बर्षाए

प्रेम छल्काए

इति शुभम्

प्रभा अधिकारी

सूर्यविनायक - ५

भक्तपुर